ΑΝΟΗΤΕΣ ΑΓΑΠΕΣ

Τα φέραμε από δω τα φέραμε από κει
άντε ξανά τα ίδια τα ίδια απ' την αρχή
τα φέραμε από δω τα φέραμε από κει
εγώ ξανά στο τίποτα στο γενικά εσύ στο γενικά

Νύχτες δίχως όνομα νύχτες χωρίς σκοπό
χαμένοι από χέρι χαμένοι και οι δυο
ανόητες αγάπες ανόητα φιλιά
λόγια λόγια λόγια λόγια ψεύτικα

Τώρα τι να σου πω τι να μου πεις κι εμένα
έτσι όπως παίξαμε κι οι δυο με ζάρια πειραγμένα
τα φέραμε από δω τα φέραμε από κει
εγώ ξανά στο τίποτα στο γενικά εσύ στο γενικά

Νύχτες δίχως όνομα νύχτες χωρίς σκοπό
χαμένοι από χέρι χαμένοι και οι δυο
ανόητες αγάπες ανόητα φιλιά
λόγια λόγια λόγια λόγια ψεύτικα

"ΘΕΩΡΙΕΣ ΤΗΣ ΡΑΝΙΑΣ"

Αν η ζωή είναι χορός, μερικές φορές, στη δίνη των στροβιλισμών της χάνουμε την ισορροπία μας και πέφτουμε. Και μερικές φορές η πτώση στο έδαφος είναι τόσο σκληρή, που νο...μίζουμε ότι όλα έχουν τελειώσει. Αλλά η φράση «Όλα έχουν τελειώσει» είναι ανεφάρμοστη στο σύμπαν όπως το ξέρουμε. Ποτέ όλα δεν έχουν τελειώσει. Κι αν μερικές φορές πέφτεις, το καλύτερο που έχεις να κάνει είναι να ξανασηκωθείς και να συνεχίσεις. Μέχρι το τέλος.

Last Christmas

ΠΡΟΔΙΔΩ ΤΗ ΗΛΙΚΙΑ ΜΟΥ!!!!!!! (που θα έλεγαν και κάποιοι!!!)

2 Χρόνια μετά

2 χρόνια πέρασαν. Εδώ πριν δυό χρόνια έβγαζα τα εσώψυχά μου. Τώρα, 2 χρόνια μετά, διαβάζω κάποια και... δεν θα πω δακρύζω, απλά κλαίω.
Ορισμένα πράγματα έχουν αλλάξει ριζικά. Ορισμένα έχουν παραμείνει τα ίδια. Σαν τα στάσιμα νερά μιας λίμνης.
Η Lemon είναι πλέον μόνιμη κάτοικος Αθηνών. Πρέπει να έχω κι αυτήν 2 χρόνια να την δω. Η ξανθιά φίλη μου, μου στέρησε την χαρά και το δικαίωμα να την λέω ξανθιά. Έγινε μια κοκκινομάλλα!!!!!!! Εξακολουθεί παρόλα αυτά να αποτελεί από τα πιο σημαντικά πρόσωπα στην ζωή μου. Μετά την κόρη μου φυσικά, η οποία θα κλείσει τα 18 σε 1 μήνα.
Η δουλειά "πήρε τα πάνω της". Με περισσότερα ζόρια και απαιτήσεις.
Εκείνο το "Βομβαρδισμένο σπίτι" παραμένει το ίδιο.
Οι λάθος επιλογές στους άνδρες δεν σταμάτησαν ποτέ.
'Ενα από τα πολύ καλά και όμορφα πραγματα που έλαβαν χώρα στην διάρκεια της απουσίας μου, ήταν η επανασύνδεση με τους παλιους συμμαθητές της Γ λυκείου.
Μιά φορά τον μήνα, συνήθως κάθε πρώτη Παρασκευή, η ζωή παίρνει την πιο γλυκιά της γεύση, γίνεται ανέμελη σαν μικρό παιδί, και δεν μπορεί ΤΙΠΟΤΑ, ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ, να χαλάσει αυτές τις στιγμές.....

Κάποιοι άνθρωποι κατάφερνα να καταλάβουν ξεχωριστή θέση στη ζωή μου και κάποιοι άλλοι να την χάσουν....

Κι εγώ είμαι ακόμα εδώ....

Ο γελωτοποιός

Η φλέβα στον αριστερό κρόταφο χτυπάει σαν τρελή, τα μάτια τσούζουν, ο αυχένας πονάει αφόρητα, η πλάτη .. απροσδιόριστη η κατάστασή της….

Μια τρελή μέρα και σήμερα. Προσπαθείς να ξεφύγεις από τις σκέψεις σου, να βάλεις σε τάξη διάφορες καταστάσεις της ζωής σου και θαρρείς πως σε κάθε γωνιά παραμονεύει κάποιος, που πάντα τρέχει πίσω σου και γκρεμίζει αυτά που φτιάχνεις. Τον φαντάζομαι ντυμένο σαν γελωτοποιό, με εκείνο το τρελό σκήπτρο με τα κουδουνάκια στο χέρι του, να προσπαθεί με αυτά που κάνει να προκαλέσει το γέλιο ή την ευχαριστήσει κάποιους. Ανακατεύει τα χαρτιά στο γραφείο σου, μπερδεύει τις υποθέσεις, χάνει τις εισερχόμενες κλήσεις και βάζει τους πάντες να φωνάζουν το όνομά σου για μια λύση, μια απάντηση, μια συμπαράσταση, μερικές φορές και μια αγκαλιά να κλάψουν, ή ακόμα να φωνάξουν γιατί δεν μπορούν να το κάνουν αλλού.

Κι όταν κάτι καλό σου συμβεί όσο μικρό κι αν είναι, εσύ κοιτάζεις πάνω από τον ώμο σου και ψάχνεις να βρεις αυτόν τον περίεργο μικρό ανθρωπάκο, να τον βρεις που κρύβεται και αναρωτιέσαι πότε θα πεταχτεί μπροστά σου για να στα κάνει όλα χαλάστρα.

Αυτός ο μικρός ανθρωπάκος μου πετάει στον δρόμο μου και πολλά στραγάλια … χαχαχα.. όχι μπανανόφλουδες, τα στραγάλια γλιστράνε καλύτερα. Κι εγώ πατάω πάνω τους και προσπαθώ να κρατήσω την ισορροπία μου και να μην πέσω. Καμιά φορά η προσπάθειά μου είναι πολύ αστεία. Όταν ηρεμώ και κάνω flash back καμιά φορά γελάω μόνη μου. Κι άλλες φορές θυμώνω. Θυμώνω με τους γύρω μου, θυμώνω με τον μικρό ανθρωπάκο, μα πιο πολύ θυμώνω με μένα. Ναι με μένα, που δίνω συμβουλές και λύσεις σε όλους και όλα, που κρατάω τις ισορροπίες για όλους και για όλα, αλλά για μένα τίποτα. Τα ίδια λάθη ξανά και ξανά. ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΕΠΙΠΕΔΑ.

Αυτό που ακολουθεί είναι ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια με τις δύο πολύ αγαπημένες τραγουδίστριες. Οι φωνές τους με ηρεμούν. Σε όσους αρέσει … απολαύστε το …

Goodbye My Lover

Η υπογλυκαιμία!!!!!

Η ώρα είναι 19:32. Ο πονοκέφαλος δεν λέει να σταματήσει από το πρωί.Τι χάπια!!! τι αποχαύνωση στην tv (μαραθώνιος CSI)!!! τι φαγητό!!!! τι παγωτό!!!!! Αυτός εκεί!!! ΕΠΙΜΕΝΕΙ...... Έτσι στο μυαλουδάκι μου τρύπωσε η ιδέα του γλυκού. Κάτι πολύ γλυκού όμως. Κάτι που να σου τρέχουν τα σάλια από την επιθυμία να το φας!!!!!!! Μια βιβλιοθήκη βιβλία και περιοδικά με συνταγές, δεκάδες τετράδια με ιδιόχειρες συνταγές και εμπνεύσεις της στιγμής... εγώ όμως ήθελα internet!!!!!
Κέικ σοκολάτας λοιπόν.... Το φανταζόμουν στο μυαλουδάκι μου αφράτο αφράτο με την σοκολάτα μαλακιά και ρευστή μέσα να τρέχει με το που βάζεις το μαχαίρι να το κόψεις.... Απογοήτευση.... τόσες συνταγές.... καμία δεν μ' άρεσε ... άλλες πολλά αυγά... άλλες λίγη ζάχαρη, άλλες σκόνη κακάο αντί για σοκολάτα... μ΄ έπιασαν τα νεύρα μου και τα διαόλια μου... Μου έφυγε και κάθε όρεξη για γλυκό.... και δεν φτάνουν όλα αυτά, ξαφνικά μου μυρίζει φράουλα.... Μην είστε χαζοί... δεν είμαι έγκυος... απλά είχα ξεχάσει ότι έδενα το σιρόπι του γλυκού φράουλας που είχα φτιάξει το πρωί. Ευτυχώς το πρόλαβα στο τσακ!!!! Οπότε με βλέπω να κουταλίαζω πάλι παγωτό μόκα-καραμέλα με σαντιγί καβουρδισμένο αμυγδαλάκι από πάνω και γλυκό κουταλιού φράουλα....

Α...Κάποια στιγμή θα σας προμηθεύσω με τις αγαπημένες μου συνταγές. Εύκολες γρήγορες και πάνω από όλα ΠΑΧΥΝΤΙΚΕΣ!!!!!!

(Που είσαι βρε λεμονάκι μου να μου λες... μην τρως αυτές τις βλακείες...ΠΑΧΑΙΝΟΥΝ....)