Last Christmas

ΠΡΟΔΙΔΩ ΤΗ ΗΛΙΚΙΑ ΜΟΥ!!!!!!! (που θα έλεγαν και κάποιοι!!!)

2 Χρόνια μετά

2 χρόνια πέρασαν. Εδώ πριν δυό χρόνια έβγαζα τα εσώψυχά μου. Τώρα, 2 χρόνια μετά, διαβάζω κάποια και... δεν θα πω δακρύζω, απλά κλαίω.
Ορισμένα πράγματα έχουν αλλάξει ριζικά. Ορισμένα έχουν παραμείνει τα ίδια. Σαν τα στάσιμα νερά μιας λίμνης.
Η Lemon είναι πλέον μόνιμη κάτοικος Αθηνών. Πρέπει να έχω κι αυτήν 2 χρόνια να την δω. Η ξανθιά φίλη μου, μου στέρησε την χαρά και το δικαίωμα να την λέω ξανθιά. Έγινε μια κοκκινομάλλα!!!!!!! Εξακολουθεί παρόλα αυτά να αποτελεί από τα πιο σημαντικά πρόσωπα στην ζωή μου. Μετά την κόρη μου φυσικά, η οποία θα κλείσει τα 18 σε 1 μήνα.
Η δουλειά "πήρε τα πάνω της". Με περισσότερα ζόρια και απαιτήσεις.
Εκείνο το "Βομβαρδισμένο σπίτι" παραμένει το ίδιο.
Οι λάθος επιλογές στους άνδρες δεν σταμάτησαν ποτέ.
'Ενα από τα πολύ καλά και όμορφα πραγματα που έλαβαν χώρα στην διάρκεια της απουσίας μου, ήταν η επανασύνδεση με τους παλιους συμμαθητές της Γ λυκείου.
Μιά φορά τον μήνα, συνήθως κάθε πρώτη Παρασκευή, η ζωή παίρνει την πιο γλυκιά της γεύση, γίνεται ανέμελη σαν μικρό παιδί, και δεν μπορεί ΤΙΠΟΤΑ, ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ, να χαλάσει αυτές τις στιγμές.....

Κάποιοι άνθρωποι κατάφερνα να καταλάβουν ξεχωριστή θέση στη ζωή μου και κάποιοι άλλοι να την χάσουν....

Κι εγώ είμαι ακόμα εδώ....

Ο γελωτοποιός

Η φλέβα στον αριστερό κρόταφο χτυπάει σαν τρελή, τα μάτια τσούζουν, ο αυχένας πονάει αφόρητα, η πλάτη .. απροσδιόριστη η κατάστασή της….

Μια τρελή μέρα και σήμερα. Προσπαθείς να ξεφύγεις από τις σκέψεις σου, να βάλεις σε τάξη διάφορες καταστάσεις της ζωής σου και θαρρείς πως σε κάθε γωνιά παραμονεύει κάποιος, που πάντα τρέχει πίσω σου και γκρεμίζει αυτά που φτιάχνεις. Τον φαντάζομαι ντυμένο σαν γελωτοποιό, με εκείνο το τρελό σκήπτρο με τα κουδουνάκια στο χέρι του, να προσπαθεί με αυτά που κάνει να προκαλέσει το γέλιο ή την ευχαριστήσει κάποιους. Ανακατεύει τα χαρτιά στο γραφείο σου, μπερδεύει τις υποθέσεις, χάνει τις εισερχόμενες κλήσεις και βάζει τους πάντες να φωνάζουν το όνομά σου για μια λύση, μια απάντηση, μια συμπαράσταση, μερικές φορές και μια αγκαλιά να κλάψουν, ή ακόμα να φωνάξουν γιατί δεν μπορούν να το κάνουν αλλού.

Κι όταν κάτι καλό σου συμβεί όσο μικρό κι αν είναι, εσύ κοιτάζεις πάνω από τον ώμο σου και ψάχνεις να βρεις αυτόν τον περίεργο μικρό ανθρωπάκο, να τον βρεις που κρύβεται και αναρωτιέσαι πότε θα πεταχτεί μπροστά σου για να στα κάνει όλα χαλάστρα.

Αυτός ο μικρός ανθρωπάκος μου πετάει στον δρόμο μου και πολλά στραγάλια … χαχαχα.. όχι μπανανόφλουδες, τα στραγάλια γλιστράνε καλύτερα. Κι εγώ πατάω πάνω τους και προσπαθώ να κρατήσω την ισορροπία μου και να μην πέσω. Καμιά φορά η προσπάθειά μου είναι πολύ αστεία. Όταν ηρεμώ και κάνω flash back καμιά φορά γελάω μόνη μου. Κι άλλες φορές θυμώνω. Θυμώνω με τους γύρω μου, θυμώνω με τον μικρό ανθρωπάκο, μα πιο πολύ θυμώνω με μένα. Ναι με μένα, που δίνω συμβουλές και λύσεις σε όλους και όλα, που κρατάω τις ισορροπίες για όλους και για όλα, αλλά για μένα τίποτα. Τα ίδια λάθη ξανά και ξανά. ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΕΠΙΠΕΔΑ.

Αυτό που ακολουθεί είναι ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια με τις δύο πολύ αγαπημένες τραγουδίστριες. Οι φωνές τους με ηρεμούν. Σε όσους αρέσει … απολαύστε το …

Goodbye My Lover

Η υπογλυκαιμία!!!!!

Η ώρα είναι 19:32. Ο πονοκέφαλος δεν λέει να σταματήσει από το πρωί.Τι χάπια!!! τι αποχαύνωση στην tv (μαραθώνιος CSI)!!! τι φαγητό!!!! τι παγωτό!!!!! Αυτός εκεί!!! ΕΠΙΜΕΝΕΙ...... Έτσι στο μυαλουδάκι μου τρύπωσε η ιδέα του γλυκού. Κάτι πολύ γλυκού όμως. Κάτι που να σου τρέχουν τα σάλια από την επιθυμία να το φας!!!!!!! Μια βιβλιοθήκη βιβλία και περιοδικά με συνταγές, δεκάδες τετράδια με ιδιόχειρες συνταγές και εμπνεύσεις της στιγμής... εγώ όμως ήθελα internet!!!!!
Κέικ σοκολάτας λοιπόν.... Το φανταζόμουν στο μυαλουδάκι μου αφράτο αφράτο με την σοκολάτα μαλακιά και ρευστή μέσα να τρέχει με το που βάζεις το μαχαίρι να το κόψεις.... Απογοήτευση.... τόσες συνταγές.... καμία δεν μ' άρεσε ... άλλες πολλά αυγά... άλλες λίγη ζάχαρη, άλλες σκόνη κακάο αντί για σοκολάτα... μ΄ έπιασαν τα νεύρα μου και τα διαόλια μου... Μου έφυγε και κάθε όρεξη για γλυκό.... και δεν φτάνουν όλα αυτά, ξαφνικά μου μυρίζει φράουλα.... Μην είστε χαζοί... δεν είμαι έγκυος... απλά είχα ξεχάσει ότι έδενα το σιρόπι του γλυκού φράουλας που είχα φτιάξει το πρωί. Ευτυχώς το πρόλαβα στο τσακ!!!! Οπότε με βλέπω να κουταλίαζω πάλι παγωτό μόκα-καραμέλα με σαντιγί καβουρδισμένο αμυγδαλάκι από πάνω και γλυκό κουταλιού φράουλα....

Α...Κάποια στιγμή θα σας προμηθεύσω με τις αγαπημένες μου συνταγές. Εύκολες γρήγορες και πάνω από όλα ΠΑΧΥΝΤΙΚΕΣ!!!!!!

(Που είσαι βρε λεμονάκι μου να μου λες... μην τρως αυτές τις βλακείες...ΠΑΧΑΙΝΟΥΝ....)

5 Πράγματα για μένα...Κάλιο αργά παρά ποτέ!!!!

Επιτέλους είπα να ανταποκριθώ στην πρόσκληση της φίλης μου της lemon.

5 πράγματα για μένα που δεν ξέρετε!!!!!

Έχουμε και λέμε:

1^ον ….. Ήθελα πάντα να γίνω μαθηματικός, από παιδί ακόμα, αλλά κατέληξα οικονομολόγος και στέλεχος σε Τράπεζα, να κυνηγάω να ξεπεράσω την καριέρα του μπαμπά μου (που παρεμπιπτόντως όταν του ανακοίνωσα ότι θα γίνω οικονομολόγος και καριερίστρια τραπεζικός, έκλαψε με μαύρο δάκρυ και με παρακαλούσε να αλλάξω γνώμη. Σημείωση: τώρα βέβαια είναι περήφανος για την κόρη του, που τον ξεπέρασε και πάει «γι΄άλλα»).

2^ον….. Ήμουν, είμαι και ελπίζω να μείνω, μεγάλος «τσαμπουκάς», τόσο εκεί που με παίρνει, όσο κι εκεί που δεν με παίρνει (κακό αυτό-κακό αυτό πιστέψτε με!!!!!).Κι αυτό γιατί? Γιατί δεν ανέχομαι μύγα στο σπαθί μου. Και ειδικά εάν πας να μου φας το δίκιο, και είμαι πεπεισμένη ότι το έχω 1000% .Κατά βάθος όμως όπως λέει η κόρη μου, είμαι ψυχούλα και ευαίσθητη και όπως λέει κάποιος γίνομαι πολύ νιαααρ όταν το θέλω.

3^ον…. Δεν ξεχνάω ΠΟΤΕ.!!!!. Μπορεί τα τελευταία 2 χρόνια να λέω ότι το μυαλό μου δεν δουλεύει σωστά και ότι ξεχνάω πράγματα. Ξεχνάω αυτά που θεωρώ ασήμαντα και τα διαγράφω από τον «σκληρό» μου. Και για όλα αυτά φταίει αυτή η ΞΑΝΘΙΑ η φίλη μου η Ε. Είναι κολλητικό, χεχεχε.

4^ον…. Είμαι συμμαζόχτρα!!!! Δεν πετάω σχεδόν ποτέ τίποτα, παρά μόνο όταν αντιληφθώ ότι έχω πρόβλημα χώρου και έχουν ξεχειλίσει όλα!!!!

5^ον… Το μεγάλο μου πάθος…..Μ Α Γ Ε Ι Ρ Ι Κ Η….την λατρεύω. Μπορώ να μαγειρέψω σχεδόν τα πάντα, οποιαδήποτε ώρα του 24ώρου, με ιδιαίτερη ευχαρίστηση και ΦΥΣΙΚΑ είμαι πολύ, μα πάρα πολύ καλή μαγείρισσα. Γενικά παραδεκτό, ακόμα και από τον πατέρα της κόρης μου.(τον Τέως που λέει και η ξανθιά)

Αυτάαααα!!!!!!

Υ.Γ.: Θα την σκίσω την ΞΑΝΘΙΑ που με άφησε μόνη μου και πήγε για 8 μέρες στην Ρώμη για να γιορτάσει τα γενέθλια της ….. την ΜΙΣΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ….

(πες μου ότι έχω δίκιο λεμονάκι μου …κλαψ)

Τώρα εγώ να το ποστάρω αυτό ?

Έβαλα το σίδερο στην πρίζα για να σιδερώσω( είδες nikolas? Το κάνω κι αυτό που και που όταν δεν είμαι καλά) και είπα μέχρι να ζεσταθεί να ρίξω μια ματιά στο blog της φίλης μου της lemon.

Στεναχωρήθηκα…..

Όταν την βλέπω το πρωί «μουρτζούφλα» και την ρωτάω τι έχεις μου λέει ότι φταίει που δεν έχει πιει καφέ. Το καταλαβαίνω. Εγώ σηκώνομαι νωρίς, 6.10, πίνω τον καφέ μου και όταν φτάνω στην δουλεία είμαι σαν το σπουργίτι που τιτιβίζει όλη την ώρα. «Που την βρίσκεις τόση ενέργεια και διάθεση κάθε πρωί?» μου λένε όλοι .

Το ξέρω καλή μου lemon ότι κρυώνεις εκεί που κάθεσαι. Εσύ όμως ξέρεις ότι έχω σιχαθεί πλέον το θέμα του κλιματισμού στο κατάστημα? Όλοι έρχεστε σε μένα και γκρινιάζετε λες κι εγώ είμαι αυτή που κάθε φορά που κάνουμε μια βελτίωση για τον καταραμένο τον κλιματισμό (και που ΝΑΙ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ δεν πέτυχε), φταίω εγώ.

Όλοι έρχεστε σε μένα και γκρινιάζετε για τα πάντα. Από τον κλιματισμό και τον καφέ στην κουζίνα, μέχρι το πόσο σας τρέχουμε για όλα. Κι εγώ πρέπει να ως δια μαγείας να σας λύσω όλα τα προβλήματα, ακόμα και να πάρω τηλέφωνα εκεί που δεν μπορείτε να βγάλετε εσείς άκρη. Ναι θέλω να είστε όλοι καλά. Θέλω τις καλύτερες συνθήκες εργασίας για όλους μας. ΝΑΙ για πολλά έχετε δίκιο. Το ξέρω.

Αλλά έχω κουραστεί. 22 χρόνια σ΄αυτή την δουλειά με κούρασαν. Θέλω κι εγώ να έρθω το πρωί στο γραφείο και να κάνω ότι κάνουν όλοι οι υπόλοιποι που έχουν την αντιστοιχεί θέση με μένα. Τ Ι Π Ο Τ Α !!!!! Να κρατάω απλά το στυλό μου και να υπογράφω. Να σηκώνω την προσωπική μου γραμμή μόνο και να απαντάω μόνο σε αυτήν. Και να γυρίζω στο σπίτι μου ήρεμη, για να μπορέσω να δω κι εγώ το παιδί μου και την προσωπική μου ζωή.

Τώρα θα μου πεις τι μου φταις εσύ και τα λέω όλα αυτά.

Ίσως νιώθω λίγες τύψεις που ένας από τους λόγους που δεν βγήκες την τσικνοπέμπτη ήταν και η κούραση και η απογοήτευση της δουλειάς.

SORRY γλυκιά μου. Τα άκουσες εσύ τελικά για όλους σας.

Υ.Γ.: Τώρα εγώ να το ποστάρω αυτό όπως είπες κι εσύ?